A
Wij hadden besloten het boek “Hersenschimmen” van J. Bernlef te lezen. Het boek wordt verteld vanuit het oogpunt van een dementerende man, Maarten Klein. Onze verwachtingen van het boek waren hoog gespannen. We verwachtten een soort psychologische thriller waarin de hoofdpersoon in het begin alleen nog maar dingen vergeet, maar later echt gek wordt. Hoewel het boek niet aan deze verwachtingen voldeed, boeide het ons toch en was het zeker de moeite om te lezen. In plaats van dat het alsmaar enger werd, werd het alsmaar vager, wat ook een speciaal gevoel gaf bij het lezen.
De titel “hersenschimmen” past in alle opzichten bij het boek. Schimmen zijn vage silhouetten. Deze “schimmen” verschijnen als het waren op de hersenen van de dementerende hoofdpersoon. Vandaar de titel “hersenschimmen”.
Het boek bevat niet heel veel personages. De personages die in het boek voorkomen zijn vooral personen die dicht bij de hoofdpersoon staan. Zo heb je zijn vrouw, Vera, een zorgzame vrouw die serieus omgaat met de problemen die langzaam naar voren komen.
Andere personages zijn Dokter Eardly; de dokter die regelmatig langskomt om te kijken hoe het met Maarten gaat; Phil, de vrouw die Vera helpt bij de verzorging van Maarten en Ellen, een vriendin van Vera die ook regelmatig langskomt.
Doordat Maarten langzaam dement wordt en het boek vanuit zijn perspectief geschreven is, komen er in het boek veel open plekken voor. Deze open plekken worden veroorzaakt door informatie achterstand. Het verhaal speelt zich grotendeels af in het huis van Maarten en Vera.
Wij vonden het boek, ondanks onze andere verwachting, toch zeer vermakelijk om te lezen. Je kon je goed inleven in de hoofdpersoon en kreeg zelfs een beetje medelijden met hem. Het boek is erg goed geschreven. De schrijver beschrijft de dementie heel erg intens, wat erg knap is. Wij geven het boek daarom een dikke voldoende.
B
Onze ´discussie´ over het boek verliep zonder problemen. Dit kwam ook wel omdat we allemaal zo'n beetje dezelfde mening over het boek hadden. Iedereen vertelde kort zijn mening over het boek en daarna stelden we nog wat vragen aan elkaar over het boek. We onderbouwden onze mening en waren het helemaal met elkaar eens. Van deze opdracht heb ik vooral geleerd hoe je een boek literair kan beschrijven. Tot nu toe hebben we dat alleen maar bij korte teksten, meestal gedeeltes van boeken, gedaan. Dit was weer eens wat anders.
Ons Boek heeft leesniveau 3. Meestal lees ik boeken van leesniveau 3, omdat ze goed te lezen zijn en niet te makkelijk zijn. Ook bij dit boek was dat het geval. Het lezen ging goed, af en toe begreep ik een stukje even niet helemaal, maar dan las ik het even nog een keer of ik las gewoon verder omdat het later waarschijnlijk wel weer duidelijk zal worden.
De volgende keer wil ik een keer proberen om een boek van leesniveau 4 te lezen. Een uitdaging lijkt me wel een keer leuk. Ik zou graag het boek: Een Schitterend gebrek van Arthur Japin een keer willen lezen.
